Eet jie ook juun?

Rinus Willemsen

Mee z’n fiets an d’and liep tie over ‘t schoolplein. ’n Nieuwe schoole in de buurte van ’t zieken’uus van Terneuzen. ’n Joenge gast van ’n jaor of tiene lôôpt ‘m  verbie en vraogt: “Mêêster eet jie vanaovund ook juun?” En mee lachje rond z’n mond kiekt ie Adri an.

’n Donderdagmiddag in september. ’t Zonnetje schient en de kinders zitten mee spannieng te wachten op mêêster Adri. De juffrouw ei net verteld, dat ‘r vroeger op straote, op ’t plein, jao overal, dialect wier gesproken. Da’s noe veranderd. En mêêster Adri die kom daor over vertellen. Mêêster Adri die ei vroeger ook voo de klasse gestaon. Noe is tie de voortrekker van ’t dialect. Al ’n jaor is tie voozitter van de Zêêuwse Dialectverênigieng en vandaoge komt ie in de klasse. “Mien omao, juf, die praot ook nog dialect. Tegen m’n moeder. En dan zegt ze: ‘k Gaon achter de èrpels in de schuure.” De juffrouw lacht ‘s. “Zeg ta strekjes maor ’s tegen mêêster Adri”, antwoordt ze en binst wordt ‘r op de deure geklopt. “Dat is ‘m,” zegt ’n rank jongetje achter in de klasse. “Die vint kèn ‘k,” fluuster tie, “van de voetbal. Volgens mij woont die in Zaomslag.” ’t Wor stille in de kasse. Noe gaot beginnen.

“Weten judder wat of dialect is?”  steekt Adri van wal. Allicht weten de kinders dat. De viengers gaon de lucht in. “Dan oef ik dat nie mêêr uut te leggen, dan kunnen me noe beginnen.” En achter mekaore noemen de kinders dialectwoorden op. En Adri mao schrieven op te bord. Als t ‘r bienao niks mêêr biegeschreven kan worren, steekt ’t mannetje vanachter uut de klasse z’n vienger op. “Mêêster,” zegt ie, ‘ik dochten da je dialect allêêne mao kon praoten en nie schrieven.” Adri is t ‘r even stille van. “Jao,”zegt ie, “schrieven, praoten en lezen. Alles kan. Kiek maor.” Dan leest ie de woorden voor, de kinders lezen ’t nao. Ardop. Da’s nog nôôit gebeurd in de klasse. Altied maor Ollands. Noe dialect. ‘Me gaon een dialectkwartet maoken,” legt Adri uut. “En gaon we dan ook kwartetten mêêster?” roept ons mannetje achter uut de klasse enthousiast deu ‘t lokaol. De mêêster knikt. De gasten gaon an de slag en ’n kwartier laoter beginnen ze te kwartetten. “Mag ‘k van joe van de veugels de sprêêuwe?” vraogt een meisje mee ’n lange pèrestèert an d’r buurvrouwe. Die kiekt s goed naor al d’r kaorten, verdraoit ze nog wat in d’r ‘annnen en zegt dan wat onwennig: “Cynitia, jao, die èn ‘k wel ‘ôôr!” en de kaorte ver’uust uut ’t êne kinderknuustje nao ’t andere. “En ei jie ook nog de musse voo mien?”  Wee worren alle kaorten goed bekeken. “Nêê, die èn ‘k noen ie ‘ôôr Cyntia?”

Mee z’n fiets an z’n ‘and, staot ie even laoter op ‘t schoolplein de kinders nao te kieken. ’n Tevreejen mèns, die Adri. “Dat ‘r nog zôvee joenge gasten belangstellieng èn voo dialect. Da’s toch schôône ee? Nôôit nie gedocht”  En noe om de kost. Messchiens wel peejen mee juun.

Snuffelen an dialect. Een idee van Toonbeeld in Terneuzen, waarop basisscholen in de gemeente Terneuzen kunnen inschrijven voor de groepen 5 en 6. De Zeeuwse Dialectverenigieng verzorgt deze lessen.

Wil je meer foto's zien? klik hier