Zô’n jaor gaot toch vlug om ee, “ zei ’n vrouwe gisteren in de wienkel, toen ‘k wat oliebollen goeng bestellen. “Vorig jaor lag t ‘r allerlei vuulig’eid op de straote.” En binst a ze zie d’r eigen omdraoiende nao me,  goeng ze vèder. “Of binne hie da soms a vergeeten?” Ik schuddende ’n kêêr m’n ‘ôôfd en doe m’n bestellieng.

Nêê, da bink ‘êêlemao nog nie vergeten. ‘k Zien die spiegelende straote nog liggen blienken. Da begon al in december. ‘Alf december, docht ik. Wat snêêuwen en dat bleef mao liggen. Naor ’n paor daogen was ‘t  ’n dikke koeke, want d’r wier glad nie gestrôôid. Bie de gemêênte deejen ze mao net of udder neuze bloeiende. “Glad? ‘Oe kom je dao bie? Mao, me gaon ’t deugeven ‘ôôr.” En ‘oe of ’t mogelijk was, dan weet ‘k nie, mao naor ’n paor dagen stoeng t ‘r in de krante dat ’t zout op was. En bie ons was t ‘r glad nie gestrôôid. Nog erger. Bie ons in de straote was ’t êên grôôten iesbaone. ’n Week of drie,  viere an ’n stik. Naor ’n week of drieje begon ’t te dôôien en in ‘êêl Biervliet was de snêêuw al wegggesmolten, maor bie ons in de straote lag de snêêuw nog altied op de wegt en op de stoepe. ‘Êêl ’t durp kwam d’r nao kieken en de kleine joengers slooren nog altied mao deu de straote. Allicht, want den iesbaone was ook al gesloten.

Dat doe me trouwens dienken an de winter van ‘62/63. Juust, die strenge winter. Toen ‘aod ’s flienk ge-iezeld en de straoten waoren om de pôôten te breken. Ik goeng toen nao de middelbaore schoole in Terneuzen. Ielken dag op de fiets. Mao die weke allicht nie. Ik kon zelfs nie an de bushalte kommen. En onderwegt schaotsende d’r ienkele gasten deu de straote, ook nao de bushalte.  En toen m’n op schoole kwaomen, waoren die gasten uut Terneuzen zelf, mao thuus gebleven. Want ze vonnen ’t te glad! En in die daogen wier t ‘r nog flienk gestrôôid, mee zout en zand. En toch bleven ze thuus en wuuder goengen de pieste in.

Dat alles vloog deu m’n ‘ôôfd toen ‘k dao voo de kassao stoeng en die vrouwe zei dat ’t jaor zô vlug was omgegaon.

“Mag je wel zeggen,”docht ik. ‘Noe zitte kik al ’n jaor thuus mee de vut. En nog dienk ‘k ielke dag: wat duurt die verkantie toch lekker lange. En komt dao dan nôôit nie ’n eind an?” Eigenlijk nie ee?  Nie dan ‘k ‘n ‘ekel an wèrken ‘ei. Glad nie. ‘k Bin best tevreejen over al ’t geene wa ‘k van ’t jaor gedaon ‘ei. Mao ’t is toch wel lekker, alles op je eigen tempo te doen en vooral nie dat gecommendeer. Dao kon ‘k toch zô allemachtig slecht tegen.

Kiek noe,  dat binnen dan van die diengen die op ’n Oujaorsdag even in je gêêst kommen. Da mag best. Mao je moet ‘r nie te lange bie stille bluven staon. Nie te vee in d’n achteruutkiek spiegel kieken. .. En morgen? Dan  ‘aongen me gewoon weer ’n nieuwe scheurkalènder op.