A bienao ’n weke ‘aon z’et gezeid op de radio: over een paor daogen gaot de winter kommen. In Rusland en die andere kouwe landen daor vriest het noe al flienk en dat alles komt naor onze kanten. Weet je ’t nog, op ’t ènde van jannewaorie?  En oe dat toen a de katjes in ’n beschut ‘oekje stoengen te bloeien?

En dan die vorige weeke vriedag. Tegen de middag was ’t al ’n bitje te zien. Drie daogen was de lucht ‘elder blauw gewist.

“Schôôn weertje ee?” riep den buurman van d’overkant van de straote, “lekker ‘ôôr, zô overdag een zonnetje en ’s nachts ’n bitje vost.” En die liep zô ’s langst de kant van ’t gazon. “Iere staon de snêêuwklokjes a schôône in den bloei, “  ‘ôôr ‘k ‘m zeggen, binst a tie achter den ‘oek van z’n ‘uus uut ’t zicht gaot.

Mao noe verandert er toch iets. De lucht, die vanmorgen nog elder blauw was gewist, kriegt mêêr streepen. En daor vooral achter die troenken in ’t noorden. D’r zit iets van gries en roze. ‘k Kan ’t moeilijk ’n naome geven, welke kleur. “Nog even nao de glasbak en de wienkel, “ dienk ik en ik pakken m’n fiets uut ’t schuurtje en mee ’n volle tas lege flessen riej ‘k nao de glasbak. Onderwegt kom ‘k nog een paor mènsen tegen, die d’r ook flienk de vaort in ‘èn. Die dienken zeker ook: Voo dat de snêêuw valt, gaon toch nog maor even zurgen dan ‘k m’n spullen in ‘uus ‘èn. En in de wienkel is ’t precies ’t zelfde. “Hie kom ‘t ‘r ook nog even deu, voo dat de snêêuw gaot vallen? “  vraogt ’n vrouwe die bij de groente staot en ’n grôôte struuk andievie in ’s plastic zak prombeert te wriengen. Ik knikken en snap ’n net appelsienen uit de kiste. “Zô,” zeg ik, “die binnen voo mien.”  En ik leg ze in m’n mandje.

As ‘k buiten kommen, schient waorempel ’t zonnetje en van die roze en grieze lucht is niks nie mêêr te zien. In de verte kommen  brêêje witte autowegen recht uut de fabriek van den Dow. Dat is altied zô, as t’r bienao gêên wind staot. En vèder is t ‘r niks te zien of te ‘ôôren inde straote.

’s Middags is de zonne weg en rond ’n uure of twi vallen de êêste vlokken. Êêst stille en nog wat onwennig. ’n Paor mussen vliegen nog ’s  naor ’n paor vetbollen, waor mêêstal de koolmêêsjes te vinnen binnen. Mao die zag ‘k voo ’t lest ‘n ‘alf uurtje gelelejen. Nog even zoeken de mussen in m’n troenke en dan vliegen ze weg, tussen de snêêuwvlokken deu. As kind kon ‘k ook zô nao de snêêuw staon kieken, achter ’t raom. Soms mee m’n neuze tegen ’t glas. “Ze binnen pas gezêêmd,” zei m’n moeder dan. Mao nao buuten mocht ik nie… En nog kan ‘k uren nao die sneeuwparachuutjes staon kieken. Dan prombeer ik d’r êêne ‘êêl ‘ôôge op te speuren en te volgen, ‘oe dat ie nao beneejen dwarrelt. Mao ’t schôônste is die veranderieng: ‘oe dat alles buuten zô schôône wit wôrdt.

En net voo ’t eeten, zo tussen licht en doenker,  pak ‘k m’n nieuwe lèèzen en m’n schuuver en ‘k stappen nao buuten. De schuuver krast over de stoepe en de êêste snêêuw van ’t jaor bolt en rolt opzieje, den ‘of in. Ook van de stoepe en ’t trottoir komen die smerige grauwe tegels wee te voorschijn. En nie allêêne bie mien, maor bienao overal . En de buurman van de snêêuwklokjes? Ohn, die is a klaor as ik nog moe beginnen. Zô gaot dat bie ons in de straote.