De voertaal is het Zeeuwse dialect, wat voor de Axelse kinderen geen enkel probleem is;
samen met de 'dialectmeesters' verzamelen ze enthousiast dialectwoorden.
De hond wordt een ond, buiten vliegt de duuve (duif) en iedereen in de klas heeft wel eens èrpels (aardappels) gegeten.

Ook meester Eddy Matthijs doet een duit in het zakje, als hij vraagt:
"Wie is hier de grote veugelman?", waarmee hij zichzelf bedoelt.
Matthijs vindt de dialectles een goed initiatief: "Het is fijn om te zien dat de kinderen zo meedoen.
Ik vind het belangrijk dat de klas het besef heeft dat er dialect bestaat."

Op de Antoniusschool, waar Eddy al veertig jaar voor de klas staat, wordt er steeds minder dialect gesproken.
"Vijftien jaar geleden had ik nog een leerling die alle vragen in de klas beantwoordde in het Axels dialect, nu geen enkele meer."
Als hij vraagt aan de kinderen hoeveel er thuis dialect spreken, is dat ongeveer de helft.
Velen spreken het vooral met opa en oma.

bron: pzc